Yeryüzünün derinliklerinde,
batık Atlantis adalarının çok altında, sonsuz BÜTÜN’ün ateşiyle yıkanmış
, Ölülerin ve yaşayanların salonları olan Amenti Salonları bulunur.
Çok eski zamanlarda, uzay-zamanın derinliklerinde kaybolmuşken,
Işık Çocukları dünyaya yukarıdan bakıyorlardı.
İnsan çocuklarını,
ötesinden gelen bir gücün esiri olarak görüyorlardı.
Biliyorlardı ki, insanoğlu ancak bu esaretten kurtularak
yeryüzünden Güneş’e yükselebilirdi.
Aşağıya indiler ve bedenler yarattılar,
insan görünümünü kendilerine aldılar.
Her şeyin Efendileri, onları yarattıktan sonra şöyle dediler:
“Bizler , sonsuz BÜTÜN’den yaşam alan , uzay tozundan yaratılmış olanlarız ;
dünyada insan çocukları olarak yaşayan,
insan çocuklarına benzeyen ama aynı zamanda onlardan farklı olanlarız.”
Sonra, yer kabuğunun çok altında,
kendi güçleriyle,
insan oğullarından ayrı, uçsuz bucaksız boşluklar açarak kendilerine bir mesken edindiler.
Etraflarını güç ve kudretle çevreleyerek,
zarardan koruyarak Ölüler Salonlarını yarattılar.
Reklam.
Sonra yan yana diğer mekanları yerleştirdiler,
onları Yaşam ve yukarıdan gelen Işıkla doldurdular.
Ardından Amenti Salonlarını inşa ettiler ki, orada sonsuza dek yaşayarak, yaşamın sonuna kadar hayatla iç içe
olabilsinler .
Orada otuz iki çocuk vardı;
Işıkların oğulları, insanlar arasına gelmiş, öteki dünyadan gelen bir gücün esiri olanları
karanlığın esaretinden kurtarmaya çalışıyorlardı .
Yaşamın derinliklerindeki salonlarda, alev alev yanan,
genişleyen ve geceyi geriye doğru iten bir çiçek büyüdü.
Merkeze, büyük bir kudret sahibi, yaşam
veren, ışık veren, yanına gelen herkesi güçle dolduran bir ışın yerleştirildi.
Etrafına otuz ikişer tahtlar yerleştirildi;
her bir Işık Çocuğu için birer yer,
böylece onların ışıltısıyla yıkanmaları,
ebedi Işıktan gelen yaşamla dolmaları sağlandı.
Orada, zaman zaman ilk yaratılmış bedenlerine yerleştirildiler
ki, bu bedenler Yaşam Ruhu ile dolabilsin.
Her bin yıldan yüz yılda,
Yaşam Veren Işık bedenlerinde
parlamalı, Yaşam Ruhunu canlandırmalı ve uyandırmalıdır.
Orada, çağlar boyunca süregelen çemberin içinde,
Büyük Üstatlar oturur,
insanlar arasında bilinmeyen bir hayat yaşarlar.
Orada, Yaşam Salonlarında uyurlar;
Ruhları insan bedenlerinden özgürce akar.
Defalarca, bedenleri uyku halindeyken,
insan bedenlerinde reenkarne olurlar. Karanlıktan ışığa doğru
, ileriye ve yukarıya doğru yol göstererek, öğretir ve rehberlik ederler .
Orada, Yaşam Salonu’nda,
insan ırklarının bilmediği bilgelikle dolu, sonsuza dek
yaşamın soğuk ateşi altında yaşayan Işık Çocukları oturur.
Uyandıkları,
derinliklerden gelip insanlar arasında ışık oldukları,
sonlu insanlar arasında sonsuz oldukları zamanlar vardır.
Karanlıktan ilerleyerek büyüyen,
geceden ışığa yükselen,
Amenti Salonlarından,
Işık ve Yaşam Çiçeğinden özgür olan o kişi
, bilgelik ve bilgiyle yönlendirilerek
insanlardan Yaşamın Üstadına geçer.
Orada , gecenin karanlığının bağlarından kurtulmuş olarak , Üstatlarla bir olarak yaşayabilir .
Işıltı çiçeğinin içinde,
üzerimizdeki Uzay-Zamanlardan yedi Lord oturmaktadır;
sonsuz Bilgelik aracılığıyla,
insan çocuklarının zaman içindeki yolculuğunda yardım ve rehberlik etmektedirler.
Kudretli ve tuhaf, güçleriyle örtülü,
sessiz, her şeyi bilen,
Yaşam gücünü çeken,
farklı ama
insan çocuklarıyla bir olan onlar .
Evet, farklı, ama yine de
Işık Çocuklarıyla bir.
İnsanın esaretinin gücünün koruyucuları ve gözcüleridirler,
ışığa ulaşıldığında serbest bırakmaya hazırdırlar.
İlk ve en kudretli olan,
Örtülü Varlık, Rablerin Rabbi,
sonsuz Dokuz,
her birinin üzerinde
Döngülerin Rableri oturur;
Üç, Dört, Beş ve Altı, Yedi, Sekiz,
her birinin kendi görevi, her birinin kendi gücüyle,
insanın kaderini yönlendiriyor, yönetiyorlar.
Orada oturuyorlar, kudretli ve güçlü,
zaman ve mekândan bağımsızlar.
Onlar bu dünyadan değillerdi,
ama ona yakındılar; insan oğullarının
büyük kardeşleriydiler . Bilgelikleriyle yargılayıp tartarak , insanlar arasında ışığın ilerleyişini izliyorlardı .
Orada, onların önünde, Yerleşen’in önderliğinde duruyordum ve
O’nun yukarıdan BİR ile kaynaşmasını izledim.
Sonra O’ndan bir ses geldi ve şöyle dedi:
“Ey Thoth, insanoğulları arasında büyüksün.
Bundan böyle Amenti Salonlarından özgürsün,
insanoğulları arasında Yaşamın Efendisisin.
Ölümü ancak dilediğin zaman tadabilirsin,
sonsuza dek Yaşamdan içebilirsin.
Bundan böyle Yaşam sonsuza dek senindir,
senin emrinle elde edebilirsin.
Bundan böyle Ölüm, elinin çağrısıyla gelecektir.”
İster burada yaşa, ister dilediğin zaman buradan ayrıl;
Amenti insanoğluna özgürdür. İnsanlar arasında yetişmiş olan Işığın Çocuğu
, dilediğin biçimde hayata başla . İşini seç, çünkü herkes çalışmalıdır; Işık yolundan asla ayrılma.
Yukarı doğru uzanan uzun yolda bir adım daha attın,
artık Işık dağı sonsuz.
Attığın her adım dağı daha da yükseltiyor;
tüm ilerlemen sadece hedefe ulaşmayı uzatıyor.
“Ey sonsuz Bilgeliğe her zaman yaklaşın,
hedef her zaman önünüzde geri çekilsin.
Şimdi Amenti Salonlarından özgür kılındınız,
dünyanın Efendileriyle el ele yürüyün,
tek bir amaç için birleşin, birlikte çalışın,
insan çocuklarına Işık getirin.”
Sonra tahtından Üstatlardan biri çıktı,
elimi tuttu ve beni
derin, gizli diyarın bütün salonlarından geçirdi.
Beni Amenti salonlarından geçirdi ve
insanoğlunun bilmediği gizemleri gösterdi.
Karanlık geçitten aşağıya, karanlık Ölümün bulunduğu Salona doğru beni götürdü .
Önümde, uzay kadar geniş,
karanlıkla çevrili ama yine de Işıkla dolu büyük Salon uzanıyordu.
Önümde büyük bir karanlık tahtı belirdi,
üzerinde geceye ait bir figür örtülü oturuyordu.
Karanlıktan daha karanlık bir şekilde oturan bu büyük figür,
gece karanlığıyla değil, başka bir karanlıkla kararmıştı.
Sonra Üstat onun önünde durdu ve konuştu.
Hayat veren Söz şöyle diyor:
“Ey karanlığın efendisi,
hayattan hayata giden yolun rehberi,
önünde sabahın güneşini getiriyorum.
Ona asla gecenin gücüyle dokunma.
Alevini gecenin karanlığına çağırma.
Onu tanı ve gör,
kardeşlerimizden biri,
karanlıktan ışığa yükseltilmiş.
Alevini esaretinden kurtar,
gecenin karanlığında özgürce parlasın.”
Heykelin eli kalkınca,
berrak ve parlak bir alev çıktı.
Karanlık perdesi hızla geri çekildi ve
salon gecenin karanlığından sıyrıldı.
Sonra önümde, uçsuz bucaksız boşlukta
, gecenin perdesinden alev üstüne alev yükseldi.
Sayısız milyonlarca alev önümden fırladı,
bazıları ateş çiçekleri gibi parıldadı.
Diğerleri ise gecenin karanlığından sızan , loş bir ışık saçıyordu .
Kimileri hızla söndü;
kimileri ise küçük bir ışık kıvılcımından filizlendi.
Her biri loş bir karanlık perdesiyle çevriliydi,
ama asla söndürülemeyecek bir ışıkla parlıyordu.
İlkbaharda ateş böcekleri gibi gelip gidiyor,
içlerini Işık ve Yaşamla dolduruyorlardı.
Sonra güçlü ve ciddi bir ses şöyle dedi:
“Bunlar, insanlar arasında ruh olan ışıklardır;
büyüyüp solan, sonsuza dek var olan,
değişen ama yaşayan, ölümden hayata geçen ışıklardır.
Çiçek açıp
hayatlarının zirvesine ulaştıklarında,
hızla karanlık örtümü gönderir,
onları yeni yaşam biçimlerine dönüştürürüm.”
Çağlar boyunca istikrarlı bir şekilde yukarı doğru yükselerek, büyüyerek,
genişleyerek yeni bir alev haline gelerek,
karanlığı daha büyük bir güçle aydınlatarak,
gecenin perdesiyle söndürülse de söndürülemeyen bir alev.
Böylece insanın ruhu,
gecenin karanlığıyla sönse de sönmeyen bir şekilde, sürekli yukarı doğru büyür.
Ben, Ölüm, gelirim, ama kalmam,
çünkü sonsuz yaşam HER ŞEY’de mevcuttur;
ben sadece bir engelim, yol üzerinde,
sonsuz ışık tarafından çabucak fethedilecek bir engel.
” Uyan, ey içten içe yanan alev,
alevlen ve gecenin perdesini fethet.”
Sonra karanlığın içindeki alevlerin ortasında,
geceyi kovan, alevlenen, genişleyen,
giderek daha parlaklaşan ve sonunda yalnızca Işık olan bir şey büyüdü.
Sonra rehberim konuştu, üstadın sesi:
Kendi ruhunun ışıkta nasıl büyüdüğünü gör,
artık sonsuza dek gecenin efendisinden özgür.
Beni , Işık Çocuklarının gizemleriyle dolu birçok büyük mekânın içinden geçirdi ; insanın , kendisi de Işık Güneşi
olana kadar asla bilemeyeceği gizemler bunlar .
Sonra O beni geriye doğru , Işık salonunun ışığına götürdü . Ben de yukarıdaki döngülerden gelen
, her şeyin Efendisi olan büyük Üstatların önünde diz çöktüm .
Ardından büyük bir güçle şu sözleri söyledi:
Amenti Salonlarından özgür bırakıldın.
İnsanlar arasında kendine bir iş seç.
O zaman şöyle dedim:
Ey büyük üstat,
bırak da ben de insanlara öğretmen olayım,
onları ileriye ve yukarıya doğru yönlendireyim, ta ki onlar
da insanlar arasında ışık olana
, onları çevreleyen gece perdesinden kurtulup,
insanlar arasında parlayacak bir ışıkla alevlenene kadar.
O ses bana şöyle dedi:
Git, yine de gideceksin. Böyle takdir edilmiştir.
Kaderinizin efendilerisiniz,
dilediğiniz gibi alıp reddetmekte özgürsünüz.
Gücü alın, bilgeliği alın.
İnsanoğlu arasında bir ışık gibi parlayın.
Öyleyse, Ey Yerleşen, yukarıya doğru yol aldım.
Yine insanların arasında yaşadım, onlara
öğrettim ve bilgeliğimin bir kısmını gösterdim;
Işığın Güneşi, insanlar arasında bir ateş.
Şimdi yine aşağıya doğru giden yolda yürüyorum,
gecenin karanlığında ışığı arıyorum.
Tutun ve koruyun, kaydımı muhafaza edin,
insan oğullarına yol gösterici olsun.
